Πραγματικά χαίρομαι, όταν διαβάζω τέτοια κείμενα απλής επαγωγικής σκέψης, τα οποία (συν)απαντούν και στην ανάρτηση 'Μισό μίσος για την ελίτ'. Όταν αυτά διατυπώνονται από κάποιον ποτισμένο με τον αέρα και τα χνώτα της χώρας, αναδύεται το αδιέξοδο που βασανίζει περισσότερο την ελληνική ελίτ και λιγότερο την ευρωπαϊκή: σε νέες εποχές, τα εργαλεία εφευρίσκονται από τα αδιέξοδα, η νέα γνώση, η νέα μεθοδολογία ορίζεται από τα γεγονότα, όχι αποκλειστικά από τις υπάρχουσες θεωρίες που είναι απότοκος άλλων γεγονότων που συνέβησαν κάπου αλλού σε διαφορετικές συνθήκες. Η δική μας ελίτ σπουδαγμένη στα καλύτερα πανεπιστήμια της Αμερικής και της φωτισμένης Ευρώπης όμως δεν πάτησε πόδι σε λανθασμένες παρατηρήσεις και υποδείξεις. Γιατί;
Μα η απάντηση είναι αντίστοιχη με αυτή που λαμβάνει χώρα στο σχολείο: είναι δυνατόν κάποιος μαθητής με δυνατό μυαλό να δεχθεί την παρατήρηση του δασκάλου του, όταν αυτός σφάλλει; Μόνον αυτοί που έχουν μάθει ασμένως να πιθηκίζουν θεωρίες και να δέχονται προσβολές/τιμωρίες, σκύβουν το κεφάλι. Είπα σκύβει το κεφάλι. Και το μυαλό μου πάει σε αυτήν την κίνηση της Ανατολής, αυτήν την ανήκουστη για τα ήθη μας υπόκλιση, ένδειξη ωστόσο σεβασμού, που κάνουν οι Ιάπωνες μαθητές στην ταινία του Κουροσάβα Madadayo.
