Κάθε χρόνο και στην αρχή του σχολικού έτους όταν μπαίνω μέσα στην τάξη και ορίζουμε τις συντεταγμένες της συνεργασίας, κάνω την εξής ερώτηση στους μαθητές: Αν για κάποιο λόγο προέκυπτε μια θέση σε ένα εργοστάσιο στο οποίο είστε ιδιοκτήτης και είχατε να επιλέξετε ανάμεσα σε δύο βιογραφικά ποιο θα προτιμούσατε; Το ένα που ανήκει σε ένα συγγενή σας και τον ξέρετε, δεν κάνει ακριβώς για τη θέση, αλλά τον γνωρίζετε και έχετε δεχθεί πίεση από το άμεσο περιβάλλον σας για να τον προσλάβετε ή ένα δεύτερο που είναι από έναν άνθρωπο που δεν ξέρετε, αλλά κάνει για τη δουλειά, έχει τα προσόντα και τις ανάλογες σπουδές; Ανάμεσα σε αυτά τα δύο πρόσωπα, ποιον θα επιλέγατε για την επιχείρησή σας; Αυτόν που ξέρετε με μισά προσόντα ή αυτόν που δεν ξέρετε με τα προσόντα που όμως επιθυμείτε;
Παλιότερα οι θέσεις ήταν ξεκάθαρες. Κλίνανε υπέρ του συγγενούς. Όσο αποκαλύπτεται το ψιμιθίωμα της αυταρέσκειας και ξεγυμνώνεται (δόξα τω Θεώ) ο κακοντυμένος αντιπραγματισμός μας, τόσο αρχίζει να κάμπτει η θέση υπέρ του γνωστού και του οικείου. Τα δύο τελευταία χρόνια οι μαθητές δίνουν την απάντηση που θέλω.
Όταν θέλω μάλιστα να τους προβάλλω ένα απόσπασμα μιας ταινίας που να πραγματεύεται τα οικεία μας κακά, σκοντάφτω στην έλλειψη μιας τέτοιας αφήγησης. Τα δύο τελευταία χρόνια όμως τρεις ετερόκλητες ταινίες μιλάνε από διαφορετική σκοπιά για αυτό. Ο Κυνόδοντας, η Στρέλλα και η Χώρα Προέλευσης. Και από τις τρεις εκτιμώ περισσότερο την πρώτη, την οποία δεν μπορώ να προβάλλω μια και σκοντάφτει σε τρέχοντα ζητήματα ηθικής.
Προ κρίσης, ένιωθα μια δυσανεξία για το τέλος του Κυνόδοντα.
Η άποψή μου ήταν ότι μιλάει για ένα τόσο μεγάλο ζήτημα όπως είναι η οικογενειοκρατία, αλλά δεν μας προτείνει κάτι στο τέλος. Το όραμα είναι στυφό, ο ορίζοντας κλειστός, όπως είναι η ηρωίδα κλεισμένη στο καπό του αυτοκινήτου. Μετά αναίρεσα. Το τελευταίο μήνα, αυτό το ελάττωμα της ταινίας μου φαίνεται ότι αποτυπώνει μια ιστορική καμπή της ελληνικής ταυτότητάς μας. Ακόμη δεν έχουμε αποφασίσει τι πρέπει να κάνουμε, θα ανοίξουμε το καπό και θα φύγουμε ή θα επιλέξουμε το γνωστό που μας εγκλωβίζει και το οικείο που ξέρουμε και το βαριόμαστε όπως έκαναν προ κρίσης και οι μαθητές όσον αφορά την επιλογή του κατάλληλου προσώπου;
