Έπρεπε να περάσουν πάνω από 20 χρόνια για να δω την ταινία ο Τελευταίος Πειρασμός. Ήμουν μαθητής τελειόφοιτος Γυμνασίου και θυμάμαι έντονα τις φωτογραφίες των εφημερίδων της εποχής (Ελευθεροτυπία) να εικονίζουν γυναίκες και άντρες με πλακάτ σε σινεμά κεντρικό της Αθήνας που χαίρονται,επειδή εμπόδισαν την προβολή.
Την είδα φέτος τη Μεγάλη Εβδομάδα. Είδα τον Μάρτιν Σκορσέζε να ακολουθεί το ύφος του (κινήσεις κάμερας, ενοχή και μυθοποίηση και απομυθοποίηση ταυτόχρονα) και να το οδηγεί σε πιο θεολογικά μονοπάτια.
Προβληματίστηκα αν η χώρα έχει αλλάξει από τότε ως προς αυτό το σημείο, της ανεκτικότητας και της καλλιτεχνικής ελευθερίας. Δεν θα έβρισκα ικανοποιητική απάντηση αν έκανα κοινωνιολογικές προσεγγίσεις. Οι κάθε είδους πόλεμοι, μας υπενθυμίζει ο Λορεντζάτος, δεν θα πάψουν, όχι όσο δεν αλλάζει το κοινωνικό σύστημα (καθώς ακόμα το πιστεύουν μερικοί), αλλά όσο δεν αλλάζει το φυσικό του ανθρώπου (έως αν η αυτή φύσις ανθρώπων η).
Και αν δεν αλλάξουν, συμπληρώνω (αν μπορώ να το κάνω μετά τον Λορεντζάτο), τα υλικά της εκπαίδευσης, λογοκρισία και άκριτος λόγος θα πληθαίνουν την εποχή της άκριτης υπερπληροφόρησης στα όρια του φασισμού.
