την ταινία Ο Υπέροχος Κύριος Λαζάρ
Υπάρχει μια εμμονή στο γαλλόφωνο πολιτισμό και κινηματογράφο για το ρόλο της εκπαίδευσης και τη βαρύτητά του στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των μαθητών. Από τον Αιμίλιο του Ρουσσώ ως τη συγκεκριμένη ταινία το νήμα είναι το ίδιο.
Όταν παρακολουθώ αυτές τις ταινίες, κυριολεκτικά μεταφέρομαι σε άλλα εκπαιδευτικά συστήματα- οι νύξεις και οι αναφορές με βοηθούν να καταλάβω πώς αυτό λειτουργεί. Βλέπω τους εκπαιδευτικούς και την υλικοτεχνική υποδομή και σκέφτομαι πώς οι πρώτοι δίνουν ουσία στο δεύτερο.
Παρά τις επιμέρους αυτές λεπτομέρειες, η ταινία μιλάει για τα ίδια αδιέξοδα ενός συστήματος τρομακτικά οργανωμένου, χωρίς κανένα περιθώριο ελευθερίας και προσωπικής επαφής. Νομίζω ότι αυτό προσφέρει η ταινία και σε μας, πώς η μηχανιστική εκπαίδευση δεν μπορεί να νιώσει την ελευθερία που προσφέρει αυτός ο απόβλητος καθηγητής.
