την ταινία Λίνκολν
Έχει δίκιο ως ένα σημείο ο Κουτσογιαννόπουλος στην κριτική του για το δισυπόστατο της καλλιτεχνικότητας του Σπίλμπεργκ. Αυτό είναι μια μισή αλήθεια. Για τους Αμερικανούς το εμπόριο και η Τέχνη είναι αλληλένδετα. Δεν υπάρχει αυτός ο διαχωρισμός της Υψηλής και Χαμηλής Τέχνης που μας έχει δώσει η αρνολδική σκέψη τόσο έντονα στην Ευρώπη. Όσο χαίρεται ο σκηνοθέτης Σπίλμπεργκ με το Ιντιάνα Τζόουνς άλλο τόσο χαίρεται και με άλλες πιο 'καλλιτεχνικές' ταινίες. Για να γίνω ένας γνήσιος βαλκάνιος, θα μπορούσε κανείς να αντιστρέψει το ερώτημα και στον ίδιο τον Κουτσογιαννόπουλο. Τηλεόραση και Lifo, Μενεγάκη και κριτική. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα που δεν με ενδιαφέρει να το θίξω.
Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι αυτό που ως Έλλην και ως εκπαιδευτικός δεν έχω στα χέρια μου. Να έχω αφηγήσεις με αρχή μέση και τέλος για προσωπικότητες, όπως ο Καποδίστριας. Με άλλα λόγια, θαυμάζω την Αμερική και για αυτό. Πώς συσπειρώνεται γύρω από προσωπικότητες (μπορεί και αμφιλεγόμενες) που σε καίριες στιγμές τράβηξαν μπροστά και άνοιξαν δρόμο για την πατρίδα. Το μόνο αντίστοιχο που θυμάμαι κινηματογραφικά είναι ο Ελευθέριος Βενιζέλος του Παντελή Βούλγαρη.
Έτσι μένω χωρίς κινηματογραφικό λόγο υποστηρικτικό για τον Κολοκοτρώνη, τον Ανδρούτσο, τον Κανάρη και κυρίως για τον Μάρκο Μπότσαρη, για να μείνω μόνον στα χρονικά όρια της Ελληνικής Επανάστασης.
