AVATAR: το βάθος της τρίτης διάστασης

Παρακολούθησα χτες σοκαρισμένος την προβολή της ταινίας Avatar στην αίθουσα 6 του Odeon Starcity. Αν και πολλές φορές συχνάζω εκεί, στη συγκεκριμένη αίθουσα έτυχε να πάω για πρώτη φορά. Μεγάλη αίθουσα, και ακόμη μεγαλύτερη οθόνη. Κάθισα μπροστά, πολύ μπροστά και φόρεσα τα γυαλιά, όταν δόθηκε το σύνθημα. Για τα πρώτα πέντε λεπτά χαμογελούσα φαρδιά πλατιά όπως κάνουν οι μαθητές στο σχολείο, όταν ακούνε κάτι πρωτόγνωρο, γλυκό και ωραίο. Ήμουν ευτυχής. Στην επιστροφή προς το σπίτι θυμήθηκα το ντοκιμαντέρ του Martin Scorsese A Personal Journey with Martin Scorsese Through American Movies (1995) στο οποίο διηγιόταν την εντύπωση που του έκανε η σινεμασκόπ οθόνη στη δεκαετία του 1950. Η φράση του πρέπει να ήταν κάπως έτσι."Η κουρτίνα μαζευόταν και η οθόνη μεγάλωνε και μεγάλωνε...".

Μια ανάλογη εμπειρία έζησα χτες και την μοιράζομαι από το πρωί με τους μαθητές στο σχολείο, στο Λύκειο και με τους φίλους. Η απόδοση του βάθους, τα αντικείμενα, τα χρώματα, οι οθόνες μέσα στη μεγάλη οθόνη, ο υπερκόσμιος και αλλόκοτος εξωγήινος κόσμος του Avatar, με μάγεψαν. Προς στιγμή, όπως κάνει ο χολυγουντιανός κλασσικός κινηματογράφος. Μετά σκεφτόμουνα πόσο ο κινηματογράφος μπορεί να ωφεληθεί από τη διάχυση αυτής της τρίτης διάστασης. Με το πέρασμα των χρόνων και τη διάδοση της τεχνολογίας της τρισδιάστατης παραγωγής ο σκηνοθέτης μπορεί να εφεύρει νέες σχέσεις ανάμεσα στα αντικείμενα και τους ηθοποιούς, ακόμη και ανάμεσα στην κάμερα, στο βάθος και ό,τι αποτελεί την εικονοποιία.