Ως φοιτητής δεν πήγαινα στο Αττικόν. Προτιμούσα το Άστυ και την Ταινιοθήκη. Φυσικά και ήταν ο λόγος οικονομικός. Το εισιτήριο ήταν πιο φθηνό στις δύο τελευταίες αίθουσες. Αργότερα και κυρίως με τις Νύχτες Πρεμιέρας άρχισα να συχνάζω στο Αττικόν ή αν είχε κάποια ταινία που θα ήθελα να την δω στη συγκεκριμένη αίθουσα. Με το άκουσμα της είδησης ότι κάηκε, το μυαλό μου πήγε πολλά χρόνια πίσω όταν -καλοκαίρι πρέπει να ήτανε- στην τηλεόραση είδα την πολιτιστική καταστροφή από πυρκαγιά στην Ταινιοθήκη, στην Κανάρη 1.
Προχτές δεν λυπήθηκα ούτε για τις τράπεζες ούτε και για τις άλλες καταστροφές. Μόνον αυτή η είδηση με έθλιψε, γιατί δείχνει ότι ακόμη και τώρα, στον πάτο της εικόνας, ο νεοελληνικός μηδενισμός πέφτει επί δικαίων και αδίκων και συναντάει τον εξισωτικό χαρακτήρα του πολιτισμού μας. Το μάτι μας νεκρώνεται όπως συμβαίνει στην αδικοχαμένη Τζάνετ Λη στο τέλος της α΄πράξης του Ψυχώ.
