Με έχει απασχολήσει κατά καιρούς το ερώτημα τι θα έκανε ο Λορεντζάτος σε τέτοιους καιρούς, όταν και αυτός έβλεπε τη μονοπώληση της σκέψης από τους ακαδημαϊκούς και προέτασσε την ορθόδοξη ταπεινότητα ως το σημείο της εκμηδένισης. Έζησε και αυτός ένα κοσμοϊστορικό γεγονός, την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και ζούσε την τραγωδία της χώρας σε όλο το εύρος μια δεκαετία πριν. Δεν ξέρω τι θα έκανε τώρα που βλέπει το κακό να έχει ενσκήψει στη χώρα, που ζει ξανά εμφυλιακές καταστάσεις. Κάθε ομάδα εναντίον της άλλης. Αυτός είναι ο τρίτος εμφύλιος πόλεμος της Ελλάδας μετά τον μετεπαναστατικό και τον μεταπολεμικό.
Θα είχε ιστολόγιο, ή θα κατέγραφε τις σκέψεις του κατά μόνας αριθμώντας τες και απαριθμώντας τα δαιμόνια της φυλής μας; Θα ενέδινε στην ανάδυση της ατομικότητας και της πρόταξης του εγώ, ή θα κρατούσε το εαυτό του πιασμένο σε μια ξερολιθιά την ώρα του ανεμοστρόβιλου; Απάντηση δεν έχω, αλλά το ερώτημα με τυραννάει.
