Αυτά έγραφα στην προηγούμενη ανάρτηση η οποία αν και καθυστερημένη ως προς την ημερομηνία δημοσίευσης, εντούτοις γράφτηκε τη μέρα της φυγής του Βέγγου με την επιθυμία συμπλήρωσης των επιτευγμάτων του. Μια η έλλειψη χρόνου (οι ενδοσχολικές εξετάσεις είχαν αρχίσει), μια η φιλοξενία φίλων και οι απανωτές γιορτές και γενέθλια καθυστέρησαν την ολοκλήρωση της ανάρτησης. Από την πρώτη στιγμή είχα σκοπό να ξεκινήσω από το προσωπικό και να προχωρήσω στο δημόσιο. Όμως τις επόμενες μέρες παρακολούθησα την πληθώρα των δημοσιευμάτων και είδα ότι διαμοιραζόμουν μια κοινή πτυχή με τους υπόλοιπους που τον γνώρισαν καλύτερα από μένα, την ιδιότητα του ταπεινού εργάτη της τέχνης, που δεν ζητεί τίποτε περισσότερο από την εκτέλεση του καθήκοντος. Σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα, σε πολλά δημοσιεύματα και προσωπικές αναφορές είδα ότι αυτό που prima vista κατέθεσα σε μια λευκή σελίδα εγγράφου word έπραξε και μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων.
Άρχισα να σκέφτομαι ότι αυτή η γενικευμένη αναφορά στη μετριοφροσύνη του Βέγγου δεν ήταν τίποτε άλλο παρά οι ενοχές μιας ολόκληρης γενιάς θεατών και σκηνοθετών που και το κεφάλι είχαν ψηλά και όχι λυγισμένο και επαίροντο για τις κατακτήσεις. Ήταν με άλλα λόγια με γενικευμένη έκφραση ενοχών μιας κοινωνίας που έχοντας χάσει την αίσθηση του μέτρου και του κοινού νου έκανε χρήση μιας πολύ συνηθισμένης τακτικής: τη συναισθηματική παραπλήρωση της λογικής και την αναζήτηση της ταπεινότητας ως αντιστάθμισμα στην αναγνώριση των λαθών που διέπραξε ο εγωισμός.
