Πρέπει να ήταν αρχές καλοκαιριού του 2006. Ήμουν στον προθάλαμο του ακτινολογικού τμήματος του Ευαγγελισμού και περίμενα τη σειρά μου. Ήταν ηλιόλουστο πρωινό, μα μέσα η αίθουσα φωτιζόταν από την ασθενή λάμψη των λαμπτήρων με τις γκρι και γαλακτερές αποχρώσεις. Θυμάμαι πολύ καλά εκείνη τη στιγμή, γιατί ξαφνικά πιο πέρα καθόταν ο Θανάσης Βέγγος με τη γυναίκα του. Σκέφτηκα ότι ή θα έχει κάποιο πρόβλημα υγείας ή θα κάνει κάποιο προληπτικό έλεγχο. Προς στιγμή μου θύμισε τον παππού μου, έτσι όπως είχε τα πόδια ανοιχτά, το βλέμμα στραμμένο προς το δάπεδο, τη γυναίκα του δίπλα και τις παλάμες να ανοίγουν συμμετρικά και να αγγίζει η μία την άλλη με τις άκρες των δαχτύλων. Ήξερα πολύ καλά αυτά τα χέρια. Ήταν σαν του παππού μου όταν μ’ έπαιρνε αγκαλιά και σαν της γιαγιάς μου, όταν χωνόμουν στην ποδιά της και έπαιζα με τα μακρυά σταφιδωμένα δάχτυλά της.
Αισθανόμουν οικεία, βρισκόμουν ξαφνικά πίσω στο καμπίσιο χωριό, αυτός ερχόταν από την επαρχία, από την επαρχία που μεγάλωσα ως μαθητής και τον συναντούσα τώρα στην πρωτεύουσα στην οποία είχα ξαναμετακομίσει. Το ζευγάρι μιλούσε με μια κυρία δίπλα και η συζήτηση αφορούσε παιδιά, γεράματα και φαγητά. Καθημερινά πράγματα! Είχα στήσει αυτί.
Κυρίως όμως έβλεπα το βλέμμα του, το κεφάλι του. Σκυμμένο, όχι επηρμένο κι ούτε λυγισμένο. Είπα μέσα μου να τον πλησιάσω να του πω ένα ευχαριστώ για ό,τι έκανε. «Κύριε Βέγγο, σας ευχαριστούμε για ό,τι έχετε κάνει, για τις ταινίες σας». «Α παιδάκι μου, δεν έκανα τίποτα, το χρέος μου έκανα».
