ελληνοτουρική (σύγ)κριση

Μέχρι πριν από λίγο καιρό εκστασιαζόμουν με τον τουρκικό κινηματογράφο. Τον θεωρούσα επιτομή του πολιτικού κινηματογράφου, αφού αυτή η χώρα αυτή βιώνει μια από τις πιο ενδιαφέρουσες κρίσεις: κρίση προσανατολισμού, μάχες ιδεολογικές- αλλά αυτά ανήκουν στη χώρα της πολιτικής ιστορίας. Έως πρόσφατα. Άλλαξα γνώμη. Την Τουρκία την αντικαθιστώ σιγά σιγά με την Ελλάδα. Τα πολιτικά πάθη της γείτονος τα βλέπω να διαδραματίζονται σιγά σιγά στη σκηνή της χώρας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το ελληνικό σινεμά θα ασχοληθεί είτε έμμεσα είτε άμεσα. Ήδη όμως μάς έχει δώσει ένα προφητικό φιλμικό κείμενο για την προβληματική σχέση του Έλληνα με τον εαυτό του και τον Άλλον: την Ακαδημία Πλάτωνος.

Με αυτόν τον τρόπο βλέπω σε αυτή τη μικρή γωνιά ηπειρωτικής γης που επεκτείνεται σαν ριπίδι σε μικρότερους ή μεγαλύτερους όγκους (Κ.Θ. Δημαράς, Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, Αθήνα: Ίκαρος, 1987, σελ. ιβ΄) να επανέρχεται το ενδιαφέρον και η βαρύτητα του πολιτικού στοιχείου το οποίο είχε αφαιρεθεί μετατρέποντας τον ελληνικό κινηματογράφο σε ελβετικό, δηλ. αδιάφορο. Στην Ακαδημία Πλάτωνος βλέπουμε αυτό που κάνει κάθε φορά η κάμερα που θέλει σώνει και καλά να διεισδύσει στην εθνική ταυτότητα, να την αποκαθηλώσει και να την ανασυνθέσει. Φατίχ Ακίν και Φίλιππος Τσίτος, γερμανοθρεμμένοι αλλά και δίγλωσσοι, κουβαλάνε αυτό το διαμεσολαβητικό βλέμμα ανάμεσα στο Εγώ και στο Άλλο.