Περί κρίσης

Η κρίση είναι συνώνυμη της ανθρώπινης προσωπικότητας. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, βιώνω κρίσεις υπαρξιακές, πνευματικές, ερωτικές, οικονομικές, επαγγελματικές. Όταν νομίζεις ότι έχεις λύσει το οικονομικό πρόβλημα, σου παρουσιάζεται μπροστά ένα ερωτικό αδιέξοδο, όπως στην τρίπρακτη ταινία Όλα είναι δρόμος (1999, σκην.: Π. Βούλγαρης) και στο κλασσικό πυρομανή ήρωα του "Βιετνάμ", που καίει και καίγεται. Όταν δεν έχεις λύσει το οικονομικό αλλά νομίζεις ότι έχεις λύσει το ερωτικό, έρχεται μια οικονομική καταστροφή να ανατρέψει τα πάντα όπως στην ταινία του Καζάν Πυρετός στο αίμα (Splendor in the Grass, 1961, σκην.: Ε. Καζάν).

Όταν πάλι το ερωτικό συμπίπτει με το πολιτικό και κοινωνικό, με αυτό που ονομάζεται τρέχουσα ιδεολογία, τότε, νομίζω, μπορούμε να αρδέψουμε από τα χωράφια του Θίασου (1974, σκην.: Θ. Αγγελόπουλος). Οι σκηνές όπου η μαζικότητα του πλήθους διαλύεται από ένα κρότο πυροβολισμού στο Θίασο, μου ήρθαν στο μυαλό όταν σήμερα Τετάρτη 5 Μαΐου 2010 η συμπαγής μάζα των διαμαρτυρομένων διαρρηγνυόταν μπροστά στα μάτια μου. Εκείνη τη στιγμή η περιστροφική κίνηση της μηχανής στο Θίασο μου φάνηκε ότι αποδίδει μιαν όψη της πολιτικής πραγματικότητας. Αυτή η γοητευτική σύζευξη πολιτικού και κοινωνικού, μορφικού και πνευματικού, έδωσε λύσεις στα αδιέξοδα μιας ολόκληρης γενιάς κινηματογραφιστών και θεατών. Σήμερα όμως το ζήτημα επανέρχεται με διαφορετικούς όρους μια και τα ερωτήματα από αρχαιοτάτων χρόνων παραμένουν τα ίδια: πώς το άτομο ως αυτόνομη μονάδα μπορεί να δώσει τις δικές του απαντήσεις στον κινηματογράφο, στην κοινωνία, τελικά στην ίδια την ύπαρξη.