Επί παραδείγματι, δεν ξέρω τι σημασία μπορεί να έχει για κάποιον να πω ότι γεννήθηκα στην Κολωνία της Γερμανίας από Έλληνες μετανάστες γονείς. Μπορεί κάποιος να αναζητήσει σε αυτό τη συμπάθεια μου προς τους μετανάστες. Ναι μπορεί να υπάρχει, αλλά ποτέ δεν έχω πάει σε αντιρατσιστικό φεστιβάλ, σε στέκι μεταναστών, εκτός από κάποια στιγμή που ένας παλαιός φίλος μου ζήτησε βοήθεια για τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας σε "βορειοηπειρώτες", όταν ακόμη για μένα η διδασκαλία ήταν μια αναζήτηση πνευματικής ταυτότητας. Και μου είναι αρκετά κουραστικά να πάω κάπου που λίγα πράγματα μπορεί να μου προσφέρει. Προτιμώ να δω μια ταινία για μετανάστες παρά να πάω να πιάσω μια σημαία αντιρατσιστικού φεστιβάλ. Αισθάνομαι ότι είναι θέμα προσωπικότητας περισσότερο και πώς η πραγματικότητα έχει βιωθεί.
Το να πω όμως ότι εδώ και λίγες μέρες τελείωσα το διδακτορικό μου που εξερευνά τις περιπέτειες του ρεαλισμού και τη δημιουργία του κανόνα στην ελληνική κριτική και θεωρία του κινηματογράφου νομίζω ότι έχει ένα ενδιαφέρον που ξεφεύγει από τα στενά προσωπικά πλαίσια και αφορά αυτό το ιστολόγιο.
Και ποια όρια μπορεί να έχει αυτό το ιστολόγιο; Γιατί να αναφέρεται μόνον στον ελληνικό κινηματογράφο. Γιατί να μην έχει κριτικές για τον μη ελληνικό κινηματογράφο; Νομίζω η απάντηση είναι καθαρά απόρροια αυτού του διδακτορικού. Το διδακτορικό μου συστηματοποίησε πράγματα αμάσητα. Έβαλε σε τάξη το μυαλό μου και κυρίως την ψυχή μου. Πριν από το διδακτορικό ταλαιπωρούσα τους μαθητές μου στο σχολείο με τις απαιτήσεις μου, με την πληθώρα των φωτοτυπιών που έδινα, με τη νεανική αυστηρότητα του δασκάλου που έχει ανεβάσει ψηλά τον πήχυ γιατί στερούνταν της πνευματικής ηρεμίας. Τους ζητάω συγνώμη, αν έχω πληγώσει κάποιον με την αυστηρή βαθμολογία μου, ειδικά τις πρώτες χρονιές (2001-2003) και με τις απαιτήσεις μου.
Δεν μπορείς να μιλάς για το Άλλο, χωρίς να μιλάς για τον εαυτό σου. Θα μιλώ για τον ελληνικό κινηματογράφο σε σχέση με το Άλλο. Εξάλλου αυτό κάνουν και οι ταινίες. Μιλάνε για την Ελλάδα σε σχέση με το Άλλο. Γεννήθηκα στη Γερμανία, μεγάλωσα στην Ελλάδα και ανδρώθηκα στην Αθήνα. Είναι ωραίο να βλέπεις τι γίνεται στο Παρίσι, στο Τόκυο ή στη Σενεγάλη. Αλλά μπορώ να μιλήσω για την Ελλάδα. Για να ερευνήσω τις υπόλοιπες πόλεις θέλω άλλες τόσες ζωές, ενώ η δική μου αγγίζει το μεσοστράτι της ζωής. Βλέπεις πίσω το σπατάλημα του χρόνου και τη ζειδωρία του που αναζητά την κλεψύδρα για να δώσει σχήμα στους σπόρους και τους κόκκους που πέφτουν αργά από το στόμιο.
Και ποιο μπορεί να είναι το όριο; Μπορεί να είναι η εντιμότητα και η ειλικρίνεια; Και πώς αυτές ορίζονται, αν ορίζονται από την κριτική πένα. Θα επανέλθω.
